ده سال آن افزونى بود از تو ، وَ ما أُرِيدُ أَنْ أَشُقَّ عَلَيْكَ و نمىخواهم كه دشوار كنم بر تو . سَتَجِدُنِي إِنْ شاءَ اللَّهُ مِنَ الصَّالِحِينَ هرآينه بيايى مرا اگر خداى تعالى بخواهد از نيك مردان ، يعنى از شرط وفاكنندگان ، و زيادتى ناجويندگان . ( 27 ) قالَ ذلِكَ بَيْنِي وَ بَيْنَكَ أَيَّمَا الْأَجَلَيْنِ قَضَيْتُ فَلا عُدْوانَ عَلَيَّ گفت آن ميان من و تو است راست به راست ، هر كدام مدت كه « 1 » كار كردم زيادت از آن طلب كردن نه رواست ، وَ اللَّهُ عَلى ما نَقُولُ وَكِيلٌ و خداى تعالى بر آنچه « 2 » مىگوييم گواست . ( 28 ) فَلَمَّا قَضى مُوسَى الْأَجَلَ چون بسربرد موسى مدت اجارت وَ سارَ بِأَهْلِهِ و روى به مصر آورد با كسهاى خويش و در آمدشان شب « 3 » با ظلمت ؛ آنَسَ مِنْ جانِبِ الطُّورِ ناراً ديد از كرانهء طور ، آتشى از دور . قالَ لِأَهْلِهِ امْكُثُوا إِنِّي آنَسْتُ ناراً گفت مر آن كسان « 4 » خويش را كه درنگ كنيت چه من آتشى ديدم لَعَلِّي آتِيكُمْ مِنْها بِخَبَرٍ بود كه من بيارم‌تان خبر را چون آنجا رسيدم ، و كسى يافتم و پرسيدم ؛ أَوْ جَذْوَةٍ مِنَ النَّارِ لَعَلَّكُمْ تَصْطَلُونَ يا شعله‌اى از آتش به دست آرم ، تا گرم شويت به وى چون بيارم . ( 29 ) فَلَمَّا أَتاها نُودِيَ مِنْ شاطِئِ الْوادِ الْأَيْمَنِ فِي الْبُقْعَةِ الْمُبارَكَةِ مِنَ الشَّجَرَةِ و چون آمد ندايى شنيد از منادى ، از روى دست راست وادى ؛ در آن جايگاه با بركت ، از آن درخت با نزهت : أَنْ يا مُوسى إِنِّي أَنَا اللَّهُ رَبُّ الْعالَمِينَ يا موسى بن عمران ، منم خداى پروردگار عالميان . ( 30 )

--> ( 1 ) - ن و ت : « كه » ندارد . ( 2 ) - ن : آنج . ( 3 ) - ن و ت : در آمد شبى . ( 4 ) - ن : مر كسان .